Şimdi kılıksızım fakat
Borçlarımı ödedikten sonra
İhtimal bir kat da yeni elbisem olacak
Ve ihtimal sen
Gene beni sevmeyeceksin
Bununla beraber pazar akşamları
Sizin mahalleden geçerken
Süslenmiş olarak
Zannediyor musun ki bende sana
Şimdiki kadar kıymet vereceğim..
ORHAN VELİ
Bir sevdaya düştüm hasret diz boyu
Sevindim olmadı kızdım olmadı.
Söz geçiremedim inat gönlüme
Tükendim olmadı bezdim olmadı.
Hayal biriktirdim geceler boyu
Düşledim olmadı sezdim olmadı.
Diyardan diyara saldım uykuyu
Çağladım olmadı tozdum olmadı.
Gönülsüz gönüle düştü yüreğim
Topladım olmadı bozdum olmadı.
Ne bir yerim oldu ne bir durağım
Bekledim olmadı gezdim olmadı.
Umutlar müebbet talih idamlık
Bağladım olmadı çözdüm olmadı.
Ölümü diledim hakk’tan bir anlık
Eledim olmadı süzdüm olmadı.
Ömrüm törpülendi hep azar azar
Derledim olmadı çizdim olmadı.
Ne hakka kul oldum ne de kula yar
Söyledim olmadı yazdım olmadı.
Eski bir Türkçe kitabında rastladım sana.
Sırtın pencereye dönüktü,
Odan kararmak üzereydi,
Usulca öne düşmüştü başın
Yorgun bir düşü taşıyordun omuzlarında.
Birini bekliyordun, kendini bekler gibi…
Ne zaman aşkın adı geçse
Sen gelirsin aklıma…
Sırtın pencereye dönük,
Başın öne düşmüş,
Bir inanç titreşir, yaralı, yorgun omuzlarında
Ne zaman adın geçse
Eski bir Türkce kitabında
Aşk kararmak üzeredir odanda…
Hani yoktu sevmek?
Hani yoktu aşık olmak?
Sen adam olmazsın, ah gönül ah!
Sevmek, değer vermek suç oldu,
İstemek, özlemek hep yalan oldu,
Söyledim ama dinlemedin, çok geç oldu.
Seninle yaşanmaz be gönül!
Ağladım, ağlama dediler,
Güldüm, gülme dediler,
Sevdim, yalandır dediler,
Ama sevenler, sevmeyi bilenler, bırakın ağlarsın, ağlasın dediler!
İsyanım, kızgınlığım ne sana nede kadere, hatta kimseye
Sen sev, sen iste, bırak gelmesin bilmesin değerini
Eğer gerçekten sevmek ağlatacaksa
Ben razıyım be gönül!
Abdullah Gökhan Konbul
