Durup dururken içimde bir şeyler kopup tıkıyor boğazımı…
Durup dururken sıçrayıp kalkıyorum yarıda bırakıp yazımı…
Durup dururken rüya görüyorum bir otelde, holde, ayakta…
Durup dururken çarpıyor alnıma kaldırımdaki ağaç…
Durup dururken bir kurt uluyor aya karşı bahtsız, öfkeli, aç…
Durup dururken yıldızlar inip sallanıyor bir bahçede salıncakta…
Durup dururken mezardaki halim geçiyor aklımdan…
Durup dururken kafamda güneşli bir duman…
Durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne
ve her seferinde sen çıkıyorsun suyun yüzüne…
Nazım Hikmet Ran
