Tutsak

Ey gökyüzü aydınlıkmısın benim kadar ve karanlık

Hasret yakarmış
Kavuşmak varmış

Güneşten sıcak, sudan çıplak
Sanırım hiçbirsey yok aramızda aşktan başka

Vay Hayat, Ey Hayat

Denizde vardı oltam
Bir balık tuttum zannettim
Baktım hepsi rüyaymış
Perişanım yanmış bir orman
Ve tek seçimse çaresizlik ona inanma
Göz gördüğünden korkmaz
Eski bensem bir çiçek olsam da solmam
Anlatsın bilen kimse
Hep çeken bilir demişler
Çekense susmuş
Hep konuşmuş çekmeyen kim varsa
Anlatsın derdi çeken
Hüzün kaplı yüzlerinde kırışmakta dertler
Birde ellerinde kürek kazma
Ve derki şeytan yazma
Ben olsam Neyle anlatırım Neyle anlarım
Ben anlatmazsam hangi sazlar
Mürekkebim dilimdi kağıdım aynam
Gönlü saydam olan anlar ancak işte sayfam
Hergün intihar eşikte
Ve umutlar beşikte
Bu dünya kapkaranlık ışık başka yerde
Herkes peşinde
Herkes sandığı kadar iyi olsaydı keşke
En azından ay beklerdik üstümde yalnız gecede

Başka seveceksin başka türlü
Başka şekilde Başka biçimde
Güneşten sıcak
Sudan çıplak
Martıların kanadı gibi Tutsak..

Hiç kimsenin kalbi yok
Bu benim kendi alın yazım sevecegim başka yolu yok
Hiç kim senin şansi yok
Bu benim kendi alın yazım seveceksin başka yolu yok..

Bir Tek Seni Unutamam

Bir başıma bu kentin sokaklarında yürüyorum. Üşüyorum…

Ne kadar uzaksan bana o kadar soğuyor hava. Sen yoksan, sıcaklık hep mevsim normallerinin altında. Bu yüzden meteoroloji raporları umurumda bile değil. Kar mı yağıyor yoksa yağmur mu bana ne? Ben senin hasretinle sırılsıklamım zaten,daha ne kadar ıslanabilirim ki..?

Burada mısın, değil misin belli değil. Bazen gidişlerin kahramanı oluyorsun, bazen sonsuz kalışların. Doyumsuz gecelerdesin kimi zaman, bazen de yalnız karanlıklardasın. Bitmek bilmez bir şarkısın ama ben mi notaları yanlış basıyorum da sen bu şarkıyı söyleyemiyorsun? Neden susuyorsun..?

Aşkın sessizliği ne kadar korkunç olur bilir misin? Bir tek kelimeye hasret geçen gecelerin hesabını soracağın kimse de yoktur üstelik. Kendi kendiyle konuşana deli derler ya, beni çoktan akıl hastanesine kapatmaları gerekirdi. Hem de iflah olmaz hastalar bölümüne…

Yokluğuna alışmaktan korkuyorum, ne kadar kötü…

Yokluğunu yürüyorum sokaklarda. Yokluğunu içiyorum kadeh kadeh. Hiç gelmeme ihtimalin bir idam mahkûmuna dönüştürüyor beni. Hiçbir şey yapmadan beklerler ya hücrelerinde, ölümün soğuk nefesini hissederek…

Anlamlı olan bir şey yoktur onlar için. Belki de bir an önce ölmektir akıllarından geçen, bu bekleme işkencesi bitsin diye…

Bu yokluk hissi öldürecek beni…

Gelebilme ihtimalinse yüreğimdeki kuşları havalandırıyor, kanat seslerini duy…

Gelmek iste bana…

Bir görsem yüzünü, ah bir dokunsam sana…

Göreceksin, sevdanın çiçek çiçek açtığını umudun bir yangın gibi alev alev ikimizi birden sardığını. Anladım ki mümkün değil seni sensiz yaşamak. Ben o gönlü genişlerden değilim. Madem içimdesin, yüreğimde taşıyorum seni, o zaman yanımda da olmalısın. Sensiz yaşanmayacak bu aşk ötesi yok..

Şimdi yalnız geceleri seviyorum. Seni yıldızlarda buluyorum. Daha bir dayanılır oluyor sensizlik sancısı. Mümkünü yok çıkmayacaksın aklımdan, bu yüzden gece, el ayak çekilmişken, hiçbir ses yokken sen ve gece.

Zaman geçer, her şey unutulur, bir örtüyle kaplanır acılar ama…

BİR TEK SENİ UNUTAMAM…

Ekranın karşısındakine !

Kimsin sen?
Kelimelerini gördüğüm, cümlelerinden vurgularını tahmin etmeye çalıştığım, orda olup yazdıklarımı okuduğuna, beni anladığına, anlaştığımıza inandığım sen…
Varsın di mi? Ordasın?
Konuşurken suratın nasıldır, ellerini oynatır mısın konuşurken?
Ya mimiklerin?
Konuşurken bakamadığım gözlerinin rengi ne?
Sen de merak ediyor musun beni, yüzümün konuşurken ki halini..
Konuşurken gözlerine bakarım karşımdakinin, sağır değilim ama dudak okumayı severim ben…
Bilebilir misin tüm bunları?…
Sanmıyorum. Peki nedir ikimizi bu denli yakınlaştıran…
Görmediğimde özlettiren seni?
Saatlerce yazıştığım, gülmekten sandalyeden düşeceğimi hissettiğim, Hayatımın en gizli yerlerini paylaştığım sen kimsin?
Nedir seni bu denli özel kılan hayatımda…
Nedir sonuna kadar sana içimi açmama sebep…
Kelimelerce herkes güzel galiba…
Kelimeler zırh gibi, kelimeler sığınak…
Daha kolay ifade edebiliyoruz kendimizi…
Yüzleri görmeyince daha bir yakın, daha mı insan oluyoruz yoksa?
Kelimeler zırhımızı mı yok ediyor…
Hayali dostum kabul ettiğim sana kelimelerle ulaşırken daha mı açık oluyorum, ya da kavga esnasında kelimeler daha mı bir aslan kesilmeme neden oluyor?
Burada olmaman ne de çok soru sormama neden oluyor kendime…
Kimsin sen?
Kafamdaki gibi misin?
Saçlarınla oynar mısın konuşurken?
Dokunur musun konuştuğun kişiye?
Nedir sana bu denli güvenmeme sebep?
Nereden biliyorum seni…
Neden tanıyor gibiyim seni kelimelerin yeterli mi seni hayatıma sokmama, özlememe…
Seni orda gördüğümde sevinmeme?
Gideceğinde, gitme dedirten, dur daha konuşacaklarımız var dedirten ne bana?
Gittiğinde ekranda kalakalmamı sağlayan ne?
Neden tüm bu sorular, nedir beni buraya getiren?
Çok mu cevap arıyorum, kabullensem buranın sanallığını, gerçek yaşantıma geçirmesem, gerçeklikten sanallığa geçmede görsem seni sadece, gerçek anlara sokmasam seni düşüncelerce…
olmuyor, yapamıyorum…
Nasıl silebilirim ki seni?
Saatlerimi paylaştığım sen…
Sevincimi paylaşmak için sabırsızlandığım, üzüntümü paylaşmak istediğim…
Beni güldürmenden nasıl vazgeçebilirim?
Bu kadar da toz pembe mi bu dünya?..
Olmadığını sen de biliyorsun… ben de…
Sinirden az mı çıldırmadık, ekranı yumruklamak hiç mi geçmedi içimizden?…
Ya AŞK…
Dedim ya kelimelerce herkes güzel, kelimelerce herkese aşık olunabilir…
Öyle ya da böyle, gerçek ya da sanal, kelimeler veya sözcükler…
Önemli olan insanların buluşması değil mi?
Hadi cevap ver bekliyorum seni son kez ?

Hani Yoktu Sevmek

Hani yoktu sevmek?
Hani yoktu aşık olmak?
Sen adam olmazsın, ah gönül ah!

Sevmek, değer vermek suç oldu,
İstemek, özlemek hep yalan oldu,
Söyledim ama dinlemedin, çok geç oldu.
Seninle yaşanmaz be gönül!

Ağladım, ağlama dediler,
Güldüm, gülme dediler,
Sevdim, yalandır dediler,
Ama sevenler, sevmeyi bilenler, bırakın ağlarsın, ağlasın dediler!

İsyanım, kızgınlığım ne sana nede kadere, hatta kimseye
Sen sev, sen iste, bırak gelmesin bilmesin değerini
Eğer gerçekten sevmek ağlatacaksa
Ben razıyım be gönül!

Abdullah Gökhan Konbul