Üniversiteli delikanli Kolejli kiza bir voleybol macinda rastladi. Okul salonundaydi mac. Tribünümüz minik bir salon. Seyircilerle, oyuncular arasinda sahanin cizgisi vardi sadece. O kadar yakindilar. Delikanli, bu tatli, bu güzel, bu dünyalar sirini kizi ilk defa görüyordu takimda. Hoslandigini, fena halde hoslandigini hissetti. Az sonra bir seyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maci degil, o güzel kizi izledigini. Kiz servis atarken hemen önunden gecti. Göz göze geldiler. Kiz gülümsedi. Delikanli, cok popülerdi o yillarda. Kiz onu tanimis olmaliydi. Kim bilir, belki kiz da ondan hoslanmisti. Belkide delikanli öyle olmasini istedigi icin ona öyle gelmisti.
Set degisip, takim karsiya gidince, delikanlida yerini degistirdi, o da karsiya gitti. Ücüncü sette tekrar eski yerine dönü. Kizda gidis gelisleri fark etmisti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar. “anladim” der gibi bir gülümseyisti bu. Delikanli o hafta boyu hep bu dünyalar sirini kizi düsündü..
Pazar günü, sabahin köründe kalkti, erkenden oynanacak maci, ne maci canim, o dünyalar sirini kizi görmek icin. Delikanli artik kizin hicbir macini kacirmiyordu. Dahasi, Ankara Koleji’nin her dagilis saatinde, okul civarinda oluyordu, onu bir kez daha görmek icin. Karsilastiklarinda, hafif cok hafif bir gülümseme, cok minik bir bas egmesi ile selamlasir olmuslardi. Bir defasinda, yaptigina sonra kendiside günlerce güldü. O gün gene tesadüfmüs gibi, okul dagilimi kizin karsisina cikmis, gülümseyerek selamlamis, sonra arka sokaklara dalip, yildirim gibi kosarak, bir blok ötede gene karsisina cikmisti. kiz bu defa, iyice gülmüstü.
Karsisinda, sözüm ona agir agir yürüyen, ama nefes nefese delikanliyi görünce…
Delikanli, voleybol takiminin kaptanini iyi taniyordu. Arkadastilar. Sonunda bütün cesaretini topladi, kaptana acildi. O kizdan fena halde hoslaniyordu. Galiba kiz da ona karsi bos degildi. Bir yerde, bir sekilde tanismalari gerekiyordu. O zamanlar, bu isler böyle oluyordu cünkü. Kaptan “tabi” dedi. “bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermistik zaten. Sende gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanisirsiniz..”
“Mutluluk iste bu olmali” diye düsündü delikanli.. “Mutluluk iste bu..” Ve konser gününe kadar geceleri hic uyuyamadi. Konser günü de hic ama hic unutmadi. O ne heyecandi öyle. Konserin verildigi sinemanin kapisinda tanistilar. El sıkıştılar. O güzel ele dokundugu ani da hic unutmadi delikanli. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yapti. Delikanli ile dünyalar sirini kiz yan yana düstüler. Inanamiyordu delikanli. Onunla nihayet yan yana oturduguna, onun sicakligini hissettigine, onun nefesini duyduguna inanamiyordu. Biraz önce tanisirken tuttugu el, bir karis ötesinde öylesine duruyor, delikanli, sahnede dünyanin en romantik sarkisi söylenirken – o an dünyanin bütün sarkilari dünyanin en romantik sarkisiydi ya – o eli tutmak icin öylesine büyük bir arzu duyuyorduki icinde. Ama uzatamiyordu iste elini. Her sey böyle iyi giderken, yanlis bir hareketle, onu ürkütebileceginden, incitebileceginden öylesine korkuyorduki.
Sonunda dayanamadi, sanki kolu uyusmus gibi, uzandi. Kolunu kizin koltugunun arkasina koydu. Kizin omuzuna degil. Koltugun uzerine. Sonra kiz arkaya yaslandi. Bir kac sac teli, delikanlinin elinin uzerine dokundu. Kalbi yerinden firlayacak gibi atiyordu artik genc adamin. Dünyalar sirini kizin saclari eline dokunuyordu cünkü. Konserden cikarken, kiz, sakalasti. “sizi her macimizda görüyoruz. Alistik Nerdeyse. Yarin Adana’da macimiz var. Gözlerimiz sizi arayacak.”
Hayir, aramayacakti. Delikanli o anda kararini vermisti cünkü. Cebinde onu otobüsle Adana’ya götürüp getirecek, hatta ögle yemeginde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardi. Gece yarisi kalkan otobüse bindi. Sabah erkenden Adana’ya indi. Mac saatine kadar basi bos dolasti. Salona erkenden girdi, en ön siraya tam servis kosesine en yakin yere oturdu. Takimlar sahaya cikarken, salondaki en heyecanli seyirci oydu. Mac falan degildi sebep tabii.
Ilk sette kiz farkinda bile degildi onun. Nerden olsundu ki. Ikinci sette obur tarafa gittiler. Döndüklerinde, ücüncü sette kiz farketti delikanliyi. Yüzünde cok ama cok saskin bir ifade, biraz mutluluk, birazda gurur vardi sanki. Ankara’nin hele Kolejde cok popüler bu delikanlisinin onun icin ta oralara geldigini bilmenin gururu. Mac bitti. Kiz soyunma odasina, delikanli garajlara gitti. Tek kelime konusmadan. Konusmaya gelmemisti ki. Kiz “keske orada olsaydin” demisti. O da olmustu iste. Hepsi o. Ona o kadar cok sey söylemek istiyordu ki aslinda.
Bir gün universite kantininde gazete okurken, ic sayfalarda bir siire rastladi. Daha dogrusu bir siirden alinmis bir dörtlüge. Söylemek istedigi hersey bu dört satirda vardi sanki.. Bembeyaz bir karta yazdi o dort satiri. Ögleden sonrayi zor etti, Kolejin önüne gitmek icin. Kizin karsidan geldigini gördü. Kosarak yanina gitti. “Bu sana” diye karti eline tutusturdu ve kayboldu ortadan. Kiz, Necip Fazil’in dort satirini okurken..
“Ne hasta beklerdi sabahi
Ne taze ölüyü mezar
Ne de seytan bir günahi
Seni bekledigim kadar!..”
Ertesi gün ögleden sonra, tarif edilemez heyecanlar icinde Kolejin önündeydi gene. Kiz karsidan geliyordu. Bu defa yaninda arkadaslari yoktu. Yanlizdi. Yaklastiginda isaret etti delikanliya. Gözlerine inanamadi genc adam. Onu yanina mi cagiriyordu yoksa. Evet, cagiriyordu iste. Kalbinin duracagini sandi yaklasirken. “Sana bir seyler söylemek istiyorum” dedi kiz. Oda heyecanliydi, belli. “Bak iyi dinle. Dünkü satirlar icin cok tesekkürler. Herhalde hissettin, bende senden hoslaniyorum. Ama senden evvel tanidigim birisi daha var. Ondanda hoslaniyorum ve henuz karar veremedim, hanginizden daha cok hoslandigima. Ve de su anda, onu terketmem icin bir sebep yok.”
“O zaman karar verdiginde ve de eger sectigin ben olursam, hayatinda baska kimse olmazsa, ara beni” dedi, delikanli ikiletmeden. Ayrildi kizin yanindan. Bir daha voleybol macina gitmeden, bir daha okul yolunda onune cikmadan. Bir daha onu hic görmeden. Yillarca sonra Levent’in söyleyecegi sarkida ki Sezen’in sözlerini o ozaman biliyordu sanki. Ask onurlu olmaliydi.
Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi. Tipki, kiza verdigi o dörtlükteki gibi bekledi. Hastanin sabahi, seytanin günahi bekledigi gibi bekledi. Heyecanla bekledi. Hirsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi. Ama bekledi. Baska hic kimseye bakmadan, baska hic kimseyi bulmadan bekledi. Bir gün bir siir antolojisinde siirin tamamini buldu. Iki dörtlüktu siir. Ilki kiza verdigi. Bir ikinci dörtlük daha vardi o kadar. O dörtlügü de bir kartin arkasina dikkatle yazdi. Cebine koydu. Bekleyis sürüyor, sürüyordu. Okullar kapandi, acildi. Aylar, aylar gecti. Birgün delikanli kizi aniden karsisinda gördü. “Günlerdir seni ariyorum” dedi. “Günlerdir seni ariyorum. Iste sana haber. Artik hayatimda hic kimse yok!.” “Yaa” dedi delikanli. “Yaa” dedi sadece. Kalbi heyecandan ölesiye carparken, aylardir ölesiye bekledigi an gelip catmisken, agzindan sadece bu ses cikmisti. “Yaaa!..”
Cebinde artik iyice eskimis karti uzatti kiza. “Sana bir siirin ilk dörtlügünü vermistim ya bir gün” dedi. “Bu da sonu onun.” Sonra yürüdü gitti, arkasina bile bakmadan. Kiz ikinci dörtlügü oracikta okurken.
“Gecti istemem gelmeni
Yoklugunda buldum seni.
Birak vehmimde gölgeni
Gelme artik neye yarar!..”
Aradan yillar, cok ama cok uzun yillar gecti. Delikanli bügün hala düsünüyor. O uzun, cok uzun bekleyis mi öldürmüstü askini?. Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmisti ki, artik yasayan hic kimse bu hayali dolduramazdi. O sevgilinin kendisi bile. Hayalindekini canli tutmak icin mi, canlisini silmisti yani?. Ya da. Ya da. Bir siirin romantizmine mi kapilmis, bir delikanlilik jesti ugruna, mutlulugunun üzerinden öylece yürüyüp gitmisti, acaba?
Delikanli bu sorularin yanitini bügün hala bilmiyor. Bilmedigini de en iyi ben biliyorum. Cünkü, delikanli, bendim!.
“Hincal Uluç”
Bugün sizden bir şey isteyeceğim. Sakın kimseye ”Seni seviyorum” demeyin.
Bir başıma bu kentin sokaklarında yürüyorum. Üşüyorum…